« نكتهء پنجم » آيا بر ولىّ فقيه « نظارت » هم مىشود ؟ چگونه ؟ يكى از امتيازات دين مبين اسلام آن است كه پيامبر و ائمه دين عليهم السلام بايد معصوم و برخوردار از مقام عصمت الهيه باشند و چون در امر مهمّ ولايت مطلقهء فقيه برخوردارى از اين مقام به دليل اختصاص عصمت به ذوات مقدّسهء معيّنه عليهم السلام ، ممكن نيست ، از اين جهت در منصب ولايت فقيه ، عدالت و تقوى شرط شده است يعنى علاوه بر فقاهت و نيز كفايت ، بايد روح خدا ترسى و پرهيزكارى در عمق جان ولىّ فقيه حكم فرما باشد بطورى كه او را از خطاهاى عمدى محفوظ بدارد و بلكه حتى صفت رذيله‌اى همانند حبّ به جاه ، حبّ به مال ، متابعت از هوى و هوس ، عياشى ، تن پرورى و نظاير آن بر او حكومت نكند ، همانگونه كه يك مرجع تقليد نيز بايد چنين باشد و اگر رهبر يا مرجع از مقام عدالت ساقط شود خود به خود از منصب زعامت و يا مرجعيت منعزل مىشود چنان كه اگر از فقاهت و يا از قدرت تدبير افتاد ، نيز بنفسه منعزل مىشود و از اين حيث مجلس خبرگان همانطور كه رهبرى را نصب نكرده است ،